Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021

Σαν Τσικνοπέμπτη

Tσικνοπέμπτη λέει σήμερα....

Ε καί ,τι άλλαξε?

Οι κωδικοί εξόδου αλλού γίναν πιο σκληροί και αλλού μείναν ίδιοι σαν βαρύ σύννεφο στις ζωές μας...

Τέτοιες ημέρες ήταν ξεχωριστές και τις θεωρούσαμε δεδομένες και η μόνη μας εγνοια ήταν πως θα κάνουμε ένα ωραίο γλεντάκι για να ξεφύγουμε και να γιορτάσουμε τα έθιμα μας ,αυτά τα τόσο ωραία και λαμπρά έθιμα....

Και τώρα? άγχος,φόβος,απομόνωση,περιορισμός και μια ελπίδα στην άκρη του τούνελ ένα πολυπόθητο εμβόλιο που πολλοί ακόμη αμφιβητούν...

Θάνατος ,εντατικές και απαισιοδοξία και μαυρίλα παντού.

Κι όμως σαν να μην μας πειράζει που κλειστήκαμε τόσο πολύ μέσα.

Σαν να μην μας νοιάζει και τόσο πολύ που δε βλέπουμε φιλικά και αγαπημένα πρόσωπα,κι αν τυχαία τα συναντήσουμε σε μια μας γρήγορη έξοδο ,σαν να άλλαξε ο τρόπος που χερετιόμαστε.

Και μέσα σε όλα αυτα τα παράλογα, πρωτόγνωρα συμβάντα έρχονται κι άλλα το ίδιο άσχημα.

Ανθρωποι ο ένας μετά τον άλλο ανεξαρτήτου φύλου και φυλής καταγγέλουν λεκτικούς, ψυχικούς, σωματικούς βιασμούς.

Και γκρεμίζουν απο τα βάθρα τους ανθρώπους που θαυμάσαμε,γελάσαμε μαζί τους,τους μακαρίσαμε για τη δόξα τους

Και λέω εγώ τώρα,οι μισοί είναι βιαστές παντός είδους και οι υπόλοιποι παρενοχλημένοι απο αυτούς?

Που είναι η μπέσα του Ελληνα?

Το φιλότιμο? η φιλοξενία? ο πολιτισμός ,το σπιρτόζικο πνεύμα?

Ολα άντε έγιναν βορά στο στόμα ενός τέρατος που λέγεται και καλά "πολιτισμός και εκσυγχρονισμός"?

Δεν θέλω να πιστέψω ότι αυτός ο λαός έχει διαφθαρεί και αλλοτριωθεί τόσο πολύ.

Κάποτε περνούσαμε φτωχικά πλην αγνά και τίμια,απλά αλλά και τόσο μεγαλειώδη.

Γελούσε το στόμα μας και το ακολουθούσε και η ψυχή,όλα απο τα φυλλοκάρδια μας βγαλμένα...

Ελάτε να γυρίσουμε σε αυτές τις εποχές τις απλές και όμορφες...

Βρείτε πράγματα ωφέλιμα για τον κόσμο και κάντε τη ζωή μας καλύτερη με τα μέσα που υπάρχουν πια.

Αξιοποιήστε την τεχνολογία για καλό σκοπό και αφήστε στην άκρη τα βιοχημικά,τους ιούς,τα πυρινικά και άλλα μύρια κακά.

Σώστε αυτο τον κόσμο όσο είναι καιρός για να ξαναβρούμε τα απλά και καθημερινά που χάσαμε ξαφνικά και χωρίς να το καταλάβουμε καλά καλά

Αλλάξτε την ιστορία του κόσμου για τις επόμενες γενιές αφήστε τους σαν παρακαταθήκη ομορφιές και καλές στιγμές....

Αφήστε τα παιδιά σαν λουλούδια να ανθίσουν  και οι καρποί που θα βγάλουν να είναι υγιείς και τότε μόνο θα φύγει η σαπίλα που κυριαρχεί και θα βρούμε τις παλιες καλές αξίες μας.

Ελπίζω και εύχομαι!!!!!    


 

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2021

Εξουσία...αυτή η δυνάστρια ψυχών

Σεξουαλική κακοποιήση,ασέλγεια,εκφοβισμός,λέξεις βαρύγδουπες και τρομακτικές τόσο ,όσο και αυτό που εννοούν.

Οι μάσκες πέφτουν η μία μετά την άλλη,στην κυριολεξία μερικές φορές και απομυθοποιούν αγαπημένους καλλιτέχνες που γελάσαμε μαζί τους,τους θαυμάσαμε,ταυτιστίκαμε κάποιες φορές χωρίς να ξέρουμε ότι κάποιοι συνανθρωποί μας πέρασαν δυσκολες και βασανιστικές στιγμές,ώρες ,ημέρες,χρόνια.

Που μας πάει αυτός ο δρόμος ? 

Στο γκρεμό, στην σαπίλα,στη δυσωδία που κρύβεται κάτω απο τα κοστούμια,τις κουίντες ,τα λαμπερά φώτα και πίστες,τους στίβους,τους εργασιακούς χώρους?

Ε μα δεν έμεινε και μέρος που δεν προχώρησε η σαπίλα και η διαφθορά σε όλες της τις μορφές και τις εκφάνσεις.....

ΚΑΙ ΡΩΤΑΩ ΕΓΩ.....ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ?

Ποιός σου έδωσε το δικαίωμα "κύριε" να το παίζεις δράκος,σατράπης,δυνάστης,σαδιστής,ανώμαλος βασανιστής?

Και το χειρότερο όλων ότι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε αλλιώθηκε και η έννοια της οικογένειας.

Δεν μπορείς πια να εμπιστευτείς τον παππού ,το θείο,τον ξάδερφο.....

Ασε το άλλο που στέλνεις το παιδί σου να στο μάθουν γράμματα και τρόπους και αυτοί το αποπλανούν ,το βγάζουν έξω στο κρύο,δεν είναι ικανοί να σταματήσουν κάποιους ψευτόμαγκες να το κοροιδεύουν και να το χλευάζουν για οτιδήποτε.

Για να μην πιάσω και την ακραία πλευρά που εμπιστεύεσαι ανθρώπους αντιπροσώπους του Θεού σ αυτη την έρμη γη που ο "παντοδύναμος άνθρωπος" την κακοποιεί κι αυτήν ,έτσι για το γούστο του και γιατί τα έχει πάρει όλα σβάρνα και είναι ανελέητος και ασταμάτητος...

Μέσα βέβαια στον κακό χαμό υπάρχουν και μερικές φωτεινές κουκίδες ,ΑΝΘΡΩΠΟΙ με όλη την σημασία της λέξεις που δεν τους αλλοίωσε τίποτε ,δεν τους άγγιξε ο κακός δαίμονας που έχει χαλάσει το σύμπαν όλο....

Αλλά πόσοι νάναι?

Ενας,άντε δύο κούκοι δε φέρνουν την Ανοιξη....

Οντα που θέλετε να λέγεστε άνθρωποι,σταματήστε....συνέρθετε....δε θα κάνετε για πάντα τις βρωμιές και τις ασυδοσίες σας,γιατί δε θα είστε παντοτινοί,και η ζωή πάντα σου φυλάει να στα φέρει όλα μπροστά σου.

Αγάπη και αλληλοσεβασμό χρειάζεται αυτος ο κόσμος,όχι εξουσία ,χρήμα και διαφθορά....ταπεινότητα και απλά πράγματα  φέρνουν την πραγματική ευτυχία.

Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβετε ,ότι όλα είναι φθαρτά και εφήμερα και κανεις μας δε θα είναι εδώ αιώνια να κανει το κακό η το καλό.

Προτιμήστε το καλό γιατί στο τέλος πάντα αυτό νικάει και γιατί η μόνη κληρονομιά μας είναι η υστεροφημία μας..

Φιλοσοφίες θα μου πείτε,λόγια του αέρα και παλιομοδίτικες ιδέες ,εγω ετσι θέλω όμως να είμαι..

Δεν το παίζω κριτής των άλλων όλοι έχουμε κάνει λάθη και τρέλλες που δεν πολυσκεφτήκαμε....

Ποτέ όμως δεν είναι αργά να σταματήσει όλο αυτό το κακό και να κυριαρχήσει η Αγάπη που δίδαξε ο Χριστός και οι αξίες που πίστευαν οι πριν απο εμάς...

Δεν κουνάω σε κανέναν το δάχτυλο ,εξάλλου ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω .όμως βαρέθηκα να βλέπω και να ακούω κάθε μέρα ζοφερά και ανατριχιατικά πράγματα...

Ε να τα είπα και ηρέμησα λιγάκι,και μέσα μου άναψε και μια μικρή σπίθα ότι υπάρχει ακόμη καιρός να διορθωθούν κάποια πράγματα...

Τι να γίνει έτσι είμαστε μείς οι ονειροπόλοι....




 

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2020

Θέλουμε πίσω τις ζωές μας!!!!

 Tα Χριστούγεννα ήταν γιορτή χαράς και αγαλίασης, παιδιών και μεγάλων,απλά, λιτά όμορφα με θαλπωρή και ζεστή ατμόσφαιρα.

Ηρθε μετά η εποχή της κατανάλωσης του εμπορικού εορτασμού των ξενόφερτων εθίμων και κάπου χαθηκε το νόημα και η έννοια τους.

Ηρθε η μόδα η εκάστοτε κυρία να καυχιέται στο κομμωτήριο η στην καφετέρια στις φίλες της όταν έκανε Χριστούγεννα στην Βιέννη,στο Παρίσι,στην Πράγα ,στη Νέα Υόρκη και παει λέγοντας .

Και ξεχάστηκε το οικογενειακό τραπέζι,με την οικογένεια ,τη γαλοπούλα η τη χοιρινή τηγανιά και τα ωραία πειράγματα με λίγους και καλούς φίλους.

Μας πλάκωσε ο νεοπλουτισμός ,η ξενομανία και η ξιπασιά,και νομίσαμε ότι τα κατακτήσαμε όλα ότι γίναμε οι αρχηγοί του πλανήτη,οτι πια αρκούσε μια μας λέξη και όλα θα τα γυρίζαμε κατα τη ρότα μας...

Ματαιοδοξία,σνομπισμός, συμφέρον γίναν οι λέξεις οι κυρίαρχες στις ζωές όλων μας.

Γίναμε Θεοί πιο πάνω απο το Θεό ,μιλάμε για τέτοια υπεροψία και αυταρχισμό.

Και ξαφνικά εμείς οι κυρίαρχοι άνθρωποι σπείραμε σε όλο τον πλανήτη την καταστροφή.

Η κατάσταση ξέφυγε και ένας τόσος δα μικρός αόρατος ιός ,εστειλε κόσμο και κόσμο στον τάφο,γκρέμισε την οικονομία,άφησε κόσμο να πεινάει και το μέλλον ζοφερό και αβέβαιο.

Μάσκες,αποστάσεις και φόβος να μιλήσεις σε άνθρωπο.

Κλειστείκαμε στα καβούκια μας και μας κλείσαν και μέσα ,για να μας προφυλάξουν.

Αυτοί που φτιάξαν τον περιβόητο ιό τώρα νοιαζόταν για το καλό μας,μας στέρησαν τα παιδιά μας τα εγγόνια μας τους φίλους μας,την καθημερινότητα μας και τη ρουτίνα που τόσο μας κούραζε ..και καλά.

Μυνήματα για να βγείς έξω ,και όταν βγείς θες να ξαναχωθείς μέσα γρήγορα για να μη βλέπεις μια ερημιά ζοφερή που βασιλεύει παντού.

Και μετά μας είπαν ααα ναι βγηκε εμβόλιο και θα σωθεί το σύμπαν, αλλά οι μισοί φοβούνται απο τον ιό και οι αλλοι απο το εμβόλιο.

Και λέω εγώ τώρα η φτωχή και αγράμματη νοικοκυρά,εσείς κύριοι και κυρίες με τα πτυχία και τα Μάστερ σε τι διαφέρετε απο εμένα την ασήμαντη .

Μήπως θα πονέσετε λιγότερο αν πεθάνει καποιος απο τους δικούς σας απο αυτό που δημιουργήσατε??

Η μήπως εσείς θα τη γλυτώσετε ?

Πολύ καλή η επιστήμη και η πρόοδος αλλά σε όλα υπάρχει μέτρο και ό άνθρωπος δεν είναι παντοδύναμος δαμαστής της φύσης ,του πλανητη,του κόσμο ολόκληρου.

Ούτε θα γίνει Θεός ποτέ στη θέση του Θεού,γι αυτό ότι γνώσεις και χαρίσματα του έχουν δωθεί να τα χρησιμοποιεί για καλό αυτού του κόσμου.

Αυτά είχα να πω εγώ η φτωχή αγράμματη και ασήμαντη νοικοκυρά σε όλους εσάς.

Οτι δώσεις παντα σου γυρνάει μπούμερανγκ γι αυτό τα λαμπρά σας μυαλά και τις γνώσεις σας χρησιμοποιήστε τα για να φτιάξετε ένα κόσμο καλύτερο για όλους μας.

Αντε αυτά για να η σας ζαλίζω κιόλας,σκεφτείτε το καλά και διορθώστε το κακό που κάνατε .

Η καινούρια χρονιά να έχει κάτι καλό να δείξει και όχι Θάνατο
και φοβισμένους ανθρώπους ,ούτε έρημες πόλεις και δρόμους,να έρθει παρακαλώ η ρουτίνα μας πισω !!!

Μας έλλειψε βρε αδερφέ!!!


Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2020

Χριστούγεννα στο χωριό


 Σαν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα το χωρίο είχε ετοιμασίες, όλα τα σπίτια είχαν ένα γουρούνι να το ετοιμάσουν για το γιορτινό τραπέζι και για το υπόλοιπο του βαρύ όλο χιόνια και λάσπες Χειμώνα.
Το κόβανε σε κομμάτια και το καθένα είχε το το σκοπό του.
Λαρδί,τσιγαρίδες ,μικρά κομμάτι με λίγο λίπος που αφού τα τηγάνιζαν τα πάγωναν και μετά τα βάζαν για νοστιμιά στα φαγητά ,κάτι σαν τους σημερινούς κύβους νοστιμιάς αλλά σε υγιεινό.
Κομμάτια κρέας βραζόταν με μπαχαρικά και φυλάγονταν σε τσουκάλια στο κρύο ,ο καβουρμάς ο λεγόμενος κι αυτό μαγειρευόταν με τρόπους διάφορους.
Αν δεν υπήρχε γουρούνι πάντα θα υπήρχε μια μεγάλη παχιά γαλοπούλα η έστω ένας καμαρωτός κόκορας που θα γινόταν με χυλοπίτες κοκκινιστός,με λάχανο τουρσί,με πλιγούρι...
Τα σπίτια καθαριζόταν, τα γλυκά ετοιμαζόταν σιγά σιγά,ηταν μπακλαβας με ωραίο χειροποίητο φύλλο και καμιά σουσαμόπιτα.
Κάνας κουραμπιές, τα μελομακάρονα τα γνώρισα αργότερα.
Εμείς τα παιδιά είχαμε άλλες έγνοιες ,τι θα μας πάρουν για γιορτινό ,αν μας πάρουν,δεν ήταν και σίγουρο όπως τώρα που θεωρείται αυτονόητο.
Αν περίσσευαν χρήματα να μας αγοράσουν κάτι  η χαρά ήταν απερίγραπτη.
Έτσι μια χρονιά μου αγόρασαν κάτι κόκκινα φανταχτερά μποτάκια με γούνα συνθετική άσπρη .
Αλλά εκείνη τη χρονιά το χιόνι ήταν βαρύ και οι λάσπες ατέλειωτες και εγώ από την πολλή χαρά μου πήγα και πάτησα σε όλες τις λασπωμένες λακκούβες που βρήκα,ακόμη θυμάμαι τις φωνές της μαμάς όταν είδε τα κατεστραμμένα όμορφα μποτάκια,πάει και η ωραία άσπρη γούνα.....
Τα κάλαντα για μας ήταν ιεροτελεστία, από μέρες οργανώναμε ομάδες και λέγαμε σε ποια σπίτια θα πήγαινε ο καθένας για να μην πηγαίνουμε στα ίδια σπίτια και έτσι θα μας δίναν πιο μικρό κέρασμα.
Το κέρασμα ήταν κανένα φοντάν σε σχήμα μαργαρίτας ,χωρίς περιτύλιγμα,και πολύ νόστιμη σοκολάτα
Συνήθως μας δίναν καρύδια,κάστανα η μανταρίνια και που και που μισή δραχμή αυτοί που ήταν πιο ευκατάστατοι ,χαρές και πανηγύρια είχαμε τότε.
Ο παππούς μου μόνο μου έδινε δυο δραχμές και όταν μεγάλωσα λίγο περισσότερο 5.
Και τότε τρέχαμε να αγοράσουμε κάτι μεγάλα χρωματιστά μπαλόνια που τα έφερνε κάποιος που δούλευε σε εργοστάσιο στη Γερμανία και ερχόταν κάθε Χριστούγεννα να κάνει γιορτές στο χωριό.
Το βράδυ της παραμονής μας κοίμιζαν νωρίς για να σηκωθούμε αχάραγα να πάμε στην  εκκλησία,τι όμορφα και κατανυκτικά που ήταν με το φως των κεριών και οι πολυέλαιοι είχαν κεριά για να φωτίζουν...ακόμη θυμάμαι τη φωνή του παπά να ψέλνει γλυκά

Η βασιλόπιτα ήταν μια απλή τυρόπιτα με φύλλο χειροποίητο και τυρί μέσα, απλά σε διάφορες γωνιές της κρύβανε μικρά κομματάκια ξύλο και σπόρους διάφορους και αυτά κάτι συμβόλιζαν,άλλο το σπίτι ,άλλο τα χωράφια ,άλλο τις κότες ,άλλο τις γελάδες και τέλος πάντων ότι είχε το κάθε σπιτικό.
Καθόμουν και κοίταζα τη μαμά που την έφτιαχνε και προσπαθούσα να θυμηθώ που είχε βάλει τι για να πάρω εκείνο το κομμάτι που μ άρεσε αλλά ποτέ δεν το έβρισκα κι έλεγα αντε του χρόνου θα το πετύχω ,δεν μπορεί...
Το βράδυ τα παληκάρια του χωριού λέγαν κάτι κάλαντα ειδικά όχι αυτά που ξέρουμε όλοι και οι φωνές τους ακουγόταν μέσα στη νύχτα σαν βροντερές σάλπιγγες λες και ήθελαν μείνει ξύπνιο το χωρίο μια τέτοια γιορτινή νύχτα και όλοι τους περιμέναμε με χαρά να περάσουν από το κάθε σπίτι,τους φίλευαν στην πόρτα λίγο μεζεδάκι με ούζο η κρασί και αυτοί φεύγαν όλο και πιο κεφάτοι από κάθε σπίτι ,ένεκα το ποτό!!!
Τα Φώτα ρίχναν το Σταυρό στο ποτάμι που ήταν στο έμπα του χωριού και πάλι τον πρώτο λόγο είχαν τα παλληκάρια που πέφταν όλο χαρά στα παγωμένα νερά να τον πιάσουν γιατί είναι ευλογία να πιάσεις τον Τίμιο Σταυρό των Φώτων,και μας λέγαν αγιαστήκαν τα νερά έφυγαν και  οι καλικάντζαροι ,τους πιστεύαμε τότε και κάθε παιδί είχε την άποψη τους για το πως μπορεί να ήταν.
Μάλιστα σε κάποιο αναγνωστικό είχε και μάθημα για τους καλικάντζαρους που όλο το χρόνο πριονίζαν το δενδρο που κρατούσε τη γη και όταν κοντοζύγωναν να το κόψουν για να τη γκρεμίσουν έφτανε η μέρα των Φώτων που τους έδιωχνε ο παπάς με την Αγιαστούρα του και γλύτωνε παρατρίχα ο  κάσμος απο το χαλασμό.
Και περνούσαν όμορφα οι γιορτές απλοικά και φτωχικά αλλά με την πραγματική τους έννοια,τη θρησκευτική και όχι του καταναλωτισμού και του ατομισμού που επικρατεί σήμερα.
Μακάρι να ξαναγυρνούσαν λίγο εκείνα τα όμορφα γλυκά χρόνια,να γινόμαστε πάλι χαρουμενα ξένοιαστα παιδιά

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Φθινόπωρο στο χωριό

 Σαν έπιανε και Φθινοπωριαζε στο χωριό και άνοιγαν τα σχολεία μετά το ρεμπελιό του Καλοκαιριού είμαστε σαν τα ψάρια έξω από το νερό,άντε να μας μαζέψει ο δάσκαλος, αλά είχε την αγία ράβδο όπως έλεγε μια σκληρή όλο κόμπους βέργα που μετρούσε πολλές ξυλιές στα χέρια μας για διάφορους λόγους,να εγώ  ας πούμε τις μάζευα γιατί όλο φλυαρούσα μέσα στην τάξη.
Με το χτύπημα της καμπάνας ,εκκλησία και Σχολείο ήταν δίπλα δίπλα τρέχαμε να πάμε για μάθημα ,βρέξει χιονίσει,και κάτω από τη μασχάλη είχαμε πάντα ένα ξύλο ο καθένας που ήταν για τη σόμπα του Σχολείου για να μην παγώσουμε στο μάθημα ,ήταν βλέπεις και εκείνοι οι κρύοι όλο βοριά και βροχή Χειμώνες
 Οι νοικοκυρές πάλι αυτή την εποχή είχαν δουλειές με φούντες όπως λέει και ο  λόγος,τραχανάδες,χυλοπίτες σάλτσες και πετιμέζι,ρετσέλι και λικέρ για το κρύο ,άσε πια τα γλυκά του κουταλιού .
Όλα τα φρούτα και μερικά ζαρζαβατικά όπως το μελιτζανακι ,το κολοκύθι και το ντοματάκι  τα φτιάχναν ωραιότατα γλυκά του κουταλιού.
Και μαζεύαν τα καρύδια, τα αμύγδαλα για να φτιάξουν σαραγλί και κανταΐφι ,τα γλυκά των Χριστουγέννων,εμείς τότε δεν τα ξέραμε τα μελομακάρονα αυτά τα γλυκά μας δίναν και τρώγαμε
 Ο μούστος από τα σταφύλια γινόταν ωραίο γλυκο ,η και οχι μόνο  κρασί και μουσταλευριά ,που ακόμη έχω εκείνη την ωραία γεύση στο στόμα ,γλυκιά θύμηση των χρόνων της αθωότητας
Το ψωμί της οικογένειας ζυμωνόταν μια φορά την εβδομάδα για να μην ξεραθεί και πολύ και δεν τρώγεται άναβε ο φούρνος στην αυλή,όλοι είχαμε τότε ένα φούρνο,τα μέρη μας φημίζονται και για τις ωραίες πίτες
 Όταν τελειώναμε τα μαθήματα μας το απόγευμα το ραντεβού μας ήταν πάντα στην πλατεία του χωριού,συνήθως παίζαμε ένα παιχνίδι που το λέγαμε τα μήλα,τσίλικη,τζαμί αλλά το αγαπημένο μας ήταν το κρυφτό σε όλο το χωριό.
Μόλις βαριόταν ο αλλος πήγαινε σπίτι του κρυβόταν και  άντε εσύ ψάχνε να τον βρεις,νύχτωνε ,τα φώτα λιγοστά και αμέσως μαζευόμαστε άρον άρον στα σπίτια μας
Άσε που το ρεύμα ήταν κάτι πρωτόγνωρο τότε .
Θυμάμαι τις πρώτες μέρες όλο με μάλωνε η μαμά γιατί ανοιγόκλεινα συνέχεια το διακόπτη.
Προσπαθούσα να λύσω το γρίφο πως αυτό το κουμπί ,το μαγικό φώτιζε το δωμάτιο πιο  πολύ από τη λάμπα του γκαζιού
 Άσε που γλυτώσαμε το καθάρισμα του λαμπογιαλιού, κάθε μέρα και τη μυρωδιά του πετρελαίου που δεν τη χώνευα καθόλου,η αλήθεια είναι ακόμη δεν τη χωνεύω.
Η γιαγιούλα όμως δε με μάλωνε αλλά προσπαθούσε και να βρεί εξηγήσεις πως γινόταν κι εφερνε φως το κουμπί αυτό,ε τα κατάφερνε μπορώ να πω να με πείσει ήταν άλλωστε είπαμε πολύ καλη στις ιστορίες
 Ο Χειμώνας κρατούσε πολύ καιρό και όλα έπρεπε να είναι τακτοποιημένα για να είμαστε και μείς καλά στα σπίτια μας,ακόμη θυμάμαι που πολλές φορές τα βραδια μαζευόμαστε δυο τρείς οικογένειες να φάμε όλοι μαζί ποτε στο ένα σπίτι και πότε στο αλλο και τότε οι μεγάλοι λέγαν τα προβλήματα τους απο τα χωράφια ,τις δουλειές και μείς παίζαμε διάφορα παιχνίδια και χαρτιά ,το μουτζούρη όπως τον λέγαμε γιατί όποιος έχανε παίρναν μουντζούρα από τη σόμπα και του κάναν από μια γραμμηήμε το δάχτυλο στο πρόσωπο ,η πάρτα όλα ,μια μικρή σβουρίτσα που εγραφε κάτι στην κάθε της μεριά και ότι έλεγε το κερδιζες..
Και τι  κέρδιζες? ανάλογα,καρυδια,μανταρίνια,κανένα φονταν οι γιαγιάδες πάντα έχουν φονταν στα ντουλάπια τους ,ακόμη κρατεί καλά αυτή η συνήθεια..
Και μετά πέφταμε κατάκοποι όλοι μικροί μεγάλοι για ύπνο  με τα μάλλινα βαριά στρωσίδια ,τα υφαντά που είχαν και μια μυρωδια ναφθαλίνης ,για το φόβο του σκώρου...
Και περνούσε ο καιρός απλά όμορφα, υπέροχα και ας μην το ξέραμε τότε ότι αυτά θα ήταν τα ωραιότερα μας χρόνια,χωρίς άγχος ,χωρίς ψέμμα ,χωρίς φθόνο και υπεροψία χωρίς πονηριά και δόλο
Τι δε θα έδινα να περνούσα  ετσι έστω μια μέρα από κείνες τις όμορφες και να ξαναπαίξω στα γνώριμα του χωριού σοκάκια

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Τα παραμύθια της γιαγιάς μου


 Η γιαγιά μου είτε είχε μεγάλη φαντασία ,είτε όντως τα είχε μάθει από κάπου κι αυτή ,έλεγε φανταστικά παραμύθια.
Όποια στιγμή της έλεγες γιαγιά θα μου πεις ένα παραμύθι άρχιζε αμέσως να διηγείται..
Και αμέσως ο κόσμος άλλαζε ,γινόταν γύρω μας παλάτια,νεράιδες όμορφες κοπέλες γενναία παλληκάρια και δράκοι που είχαν να αντιμετωπίσουν.
Τις νύχτες του Χειμώνα που οι γυναίκες στο χωριό μαζευόταν κάθε βράδυ και σε ένα σπίτι όλες με τα εργόχειρα τους,η γιαγιά μας έλεγε τέτοιες ιστορίες
 Και όλοι την ακούγαμε πολύ προσεχτικά γιατί όλοι μικροί και μεγάλοι έχουμε ανάγκη να ζήσουμε ένα παραμύθι ένα κόσμο εξωπραγματικό με όλα όσα έχει να μας δείξει.
Σε εκείνα τα νυχτέρια με το φως της γκαζόλαμπας,έμαθα τις πρώτες βελονιές του κεντήματος ,έμαθα να πλέκω με βελονάκι ,ακόμη θυμάμαι τα μέτρα και μέτρα αλυσίδας που είχα πλέξει ,γιατί δεν με εμπιστευόταν να μάθω ακόμη άλλη πλέξη ,βλέπεις ήμουν και πολύ μικρή ,μόνο 8 χρονών.
 Έτσι εκεί ανάμεσα σε ιστορίες και μασάλια ,όπως λέγαν τις διάφορες κουβέντες στο χωριό ξεγελούσαμε το Χειμώνα που πάντα ήταν βαρύς με πολλές βροχές ,χιόνια ,λάσπες και παγωνιά.
Ευτυχώς οι σόμπες έκαιγαν ασταμάτητα και ήταν κάτι βαριές μαντεμένιες που από καιρό σε καιρό οι νοικοκυρές τις έβαφαν με μια ασημί μπογιά που ακόμη θυμάμαι τη μυρωδιά τους,ε.. λέρωνε και σχετικά γρήγορα η σόμπα,η μάλλον η μασίνα όπως τη λέγαν γιατί εκτελούσε και χρέη σημερινής κουζίνας για το μαγείρεμα της οικογένειας.
Σ αυτές τις μασίνες λοιπόν ετοιμαζόταν το φαγητό οι πίτες και τα διάφορα καλούδια που έφτιαχναν από το πουθενά εκείνες οι γυναίκες.
Πραγματικά τις θαυμάζω σε τόσο δύσκολες εποχές πως βρίσκαν τον τρόπο να έχουν πάντα κάτι καλό για μας τα παιδιά και για όλη την οικογένεια.
Οι άντρες πήγαιναν στο καφενείο και παίζανε κανένα χαρτάκι για να περάσει η ώρα τους και όταν κέρδιζαν μας φέρναν καμία σοκολάτα η μια πάστα που είχε μια ελαφριά μυρωδιά τσιγάρου λόγω καφενείου ,αλλά για μας ήταν κάτι πολύ σπάνιο και νόστιμο,ο παππούς δε όταν πήγαινε στην πόλη μας έφερνε άσπρο ψωμί και ένα κουλούρι που το έλεγαν σιμίτι,ακριβώς σημερινή γεύση δε θυμάμαι να σας πω σαν τι έμοιαζε,και καραμέλες σε χρωματιστά χαρτιά και στραγάλια και άλλα πολλά καλούδια.
Περιμέναμε με τη γιαγιά στο παράθυρο να σταματήσει το λεωφορείο και εγώ 'ετρεχα στην πλατεία να δω τι έχει φέρει ο παππούς και τον βοηθούσα να κουβαλήσουμε το φιλέ από σχοινί που είχε μέσα τα πράγματα,και έφερνε πάντα και κάτι τεράστιες μαύρες ελιές που εγώ  τις έτρωγα με μανία.
Ήταν δύσκολοι εκείνοι οι Χειμώνες αλλά ο ενθουσιασμός της νιότης μας και την παιδικότητας,η απλοϊκότητα των ανθρώπων τότε όλα τα έκανε να φαίνονται πολύ όμορφα και ξένοιαστα
Ωραίες εποχές..................

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019

Στιγμές Καλοκαιρινές


Τα Καλοκαίρια στο χωρίο περνούσαν με πολλές δουλειές για όλους ,αγροτικό καθαρά και οι παραγωγές πολλές ,ευτυχώς οι συγχωριανοί ήταν πολύ μονοιασμένοι και  πάντα βοηθιόνταν μεταξύ τους έτσι όταν είχε να κάνει κάποιος μια δουλειά το μισό χωριό μη πω όλο ήταν πάντα εκεί και μετά σε άλλο σπίτι και σε άλλο μέχρι να τελειώσουν όλοι.
Η αυλή της γιαγιάς ήταν τεράστια και άπλωναν καλαμπόκια  και γύρω γύρω καθόταν κάτω και λέγοντας αστεία και πειράγματα τα καθαρίζανε από τα φλούδια.
Η χαρά εμάς των παιδιών ήταν να μαζευτούμε και μεις εκεί και είτε να κάνουμε τούμπες στις σωρούς από τα καλαμπόκια που ξεφλούδιζαν οι μεγάλοι είτε να παίζουμε γύρω γύρω τους
Το χωριό είχε πάντα διάφορα καλούδια για να φάμε ,να ας πούμε όταν γινόταν τα ρεβίθια και ήταν φρέσκα παρέες παρέες πηγαίναμε στα χωράφια, μερικές φορές και αρκετά μακριά για να ξεριζώσουμε και να φάμε τα φρέσκα τρυφερά γλυκά ρεβίθια που μας φαινόταν πεντανοστιμα.
 Τα μήλα πάντα μαζευτόταν από νωρίς για το Χειμώνα και η μαμά μαζί με τη γιαγιά τα βάζαν σε κοφίνια με στάρι που το φυλάγανε για το αλεύρι της χρονιάς,έτσι τα διατηρούσαν περισσότερο για να μην ωριμάζουν γρήγορα.
 Οι ντομάτες γινόταν πελτές για τα φαγητά του Χειμώνα ,αλλά και λιχουδιά απογευματινή για μας πάνω σε μια φέτα ζυμωτό ψωμί με λίγο λάδι και ρίγανη από πάνω.
Οι πιπεριές μαζευτόταν και τις περνούσαν σε σχοινί για να τις ξεραίνουν και μετά να τις τριψουν για το μπούκοβο η για να κάνουν τραχανά καυτερό γιατί οι Χειμώνες τότε ήταν αρκετά κρύοι και ήταν ένα κι ένα αυτό το φαγητό.
Αλλά το καλύτερο του Καλοκαιριού ήταν να γίνουν τα καρπούζια και όταν πια τα μάζευαν από τα μποστάνια όσα μικρά ήταν τα βάζαν σε μια γωνιά και τα κάναμε φαναράκια,αδειάζοντας όλο το καρπούζι σιγά σιγά και κάνοντας τρύπες σαν παραθυράκια ,ένα κομμάτι σπάγκο και στον πάτο του καρπουζιού ένα κομμάτι κερί ήταν η χαρά μας να γυρνάμε στο χωριό και να λέμε αααα το δικο μου φέγγει πιο πολύ από το δικό σου,και δώστου φωνες και γελια και τρεχαλητα στους σκονισμένους δρόμους

 Τα βράδια πάντα πήγαινα στο σπίτι της γιαγιάς και περίμενα από νωρίς να αρχίσει η βόλτα στο χωρίο,γιατί το σπίτι της ήταν στην πλατεία κι είχε πάντα κίνηση .
Βγαίναν οι κοπέλες του χωριού στολισμένες και όμορφες και πίσω τους ακολουθούσαν τα παλληκάρια για να τις πειράξουν λίγο αδέξια και ανάλογα τι θα απαντούσε η κάθε μια το φλερτ συνεχιζόταν η αν δεν εδινε και πολλή σημασία η κοπέλα ψιλοαπογοητευόταν αλλά έλεγαν αντε κι αύριο μέρα είναι ισως αύριο να τα πάμε καλύτερα.
Πάντα ο παπούς μου εδινε χαρτζιλίκι για σπόρια,γιατί εμείς οι μικροί πηγαίναμε πισω από τους μεγάλους στη βόλτα που κάναν για να ακούμε τι λένε και γελούσαμε τρώγοντας τα σπόρια που είχαμε αγοράσει τυλιγμένα σε ένα χωνάκι από εφημερίδα...
Εγω πολλές φορές σαν ζαβολιάρα που ήμουν έπαιρνα χαρτζιλίκι από τον παπού και μετά πηγαινα και στη γιαγιά και έλεγα δωσε μου γιαγιά να πάρω κάτι
Τότε η γιαγιά έβγαζε το μαγικό μαντήλι οπως το λεγα εγώ,που σε κάθε του γωνιά είχε δεμένα ψιλά,δραχμές και διφραγκα οπως τα λέγαμε,είχε πουλήσει τα αυγά από τις 100 και πάνω κότες που τρεχαν γύρω της ολη μερα και έτσι τη βόλευα κι εγω μια χαρα!!!!!!
Οταν γινόταν τα σταφύλια,είχε άλλη δουλεία το χωρίο ,να κάνει πετιμέζι και μουστοκούλουρα.
Τότε μαζευτόταν όλες οι γειτόνισσες στην κουζίνα με τη μαμά μου και φτιάχναν τα καλούδια τους..
Η μαμά πάντα θα πήγαινε και στη γιαγιά ότι είχε φτιάξει και η γιαγιά είχε πάντα ένα καλό λόγο να πεί....
Ετσι πέρναγε ο καιρός και η καθημερινότητα ήταν χωρίς άγχος και με τα λίγα είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι ,όλο παιχνίδια και χαχανα,μέσα στις σκόνες και πολλές φορές με τα πόδια ματωμένα από τα πεσίματα,αλλα΄ποιός  νοιαζόταν ,το έπλενε λιγάκι η γιαγιά το σημείο και μου έβαζε οινόπνευμα μπλε που πεταγόμουν στον ουρανό από το τσούξιμο αλλά το ξεχνούσα γρήγορα ,αχ μακάρι να ερχόταν για λίγο πισω εκεινα τα χρόνια η να μπορούσαν τα σημερινά παιδιά να ζήσουν την δικιά μας ανεμελιά και την απλότητα

Η γλυκιά μου η γιαγιά


 Το σπίτι της γιαγιάς μου...ένα μέρος όλο μέλι ,αναμνήσεις υπέροχες με πολλά παραμύθια με μυρωδιές από ζεστό ψωμί και μαρμελάδα βερίκοκο...
Με φρέσκα φρούτα πολλές βόλτες αλλά και πειράματα μαγειρικής τις πιο πολλές φορές αποτυχημένα με δοκιμαστές τον παππούλη μου και τη γλυκιά μου τη γιαγιούλα που πάντα δείχνανε έκπληκτοι τάχα μου για το πόσο καλά τα είχα καταφέρει ,αλλά είμαι σίγουρη ότι με πολύ κόπο κατέβαζαν τις μπουκιές των "καταπληκτικών" μου δημιουργημάτων


 παιδί τότε αθώο και με μια ψυχή γεμάτη όνειρα έβρισκα πάντα καταφύγιο εκεί 
Τα μεσημέρια τα καυτά του Καλοκαιριού για να μην με βάλει η μαμά για ύπνο και έκανα πως δεν άκουγα τις φωνές της που μάταια με καλούσαν να πάω στη δροσιά του σπιτιού...
Το χειμώνα που από τη λάσπη λέρωναν τα καινούρια και μοναδικά παπούτσια που είχα και μ έπιανε φόβος πως θα πάω σπίτι ,πάντα μια στάση στο σπίτι της γιαγιάς ,το έλυνε το θέμα...
Το δωμάτιο που κοιμόταν με τον παππού είχε μια ωραία μυρωδιά,μάλλον από τη λεβάντα που έβαζε στα ρούχα τους...
Και η κουζίνα μύριζε πάντα κάτι νόστιμο που και πάλι αν δεν μου άρεσε να το φάω η γιαγιά πάντα είχε μια λιχουδιά καλά κρυμμένη στο ντουλάπι για να μου την προσφέρει...
Τα απογεύματα του Καλοκαιριού η αυλή της γιαγιάς ήταν πάντα γεμάτη γειτόνισσες και οι ιστορίες τα γέλια και τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν...
Πιστός θεατής και ακροατής όλων αυτών ήμουν πάντα ενήμερη για τα νέα του χωριού αλλά και για τις αναμνήσεις τους ,τα ζόρια τους τα παράπονα τους
Ήταν βλέπεις κι αυτές οι πεθερές που όλο και κάτι λέγαν στις νύφες που τις πείραζε και ο άντρας που τα ήθελα όλα στο χέρι ,ε και καμιά 3-4 κουτσούβελα που πάντα περιμένανε κάτι και έτσι το χωριό πάντα είχε κάτι να συζητήσει....
Το χαρτζιλίκι ήταν αυγό φρέσκο από τις κότες της, που γινόταν παγωτό η σοκολάτα ανάλογα με την εποχή.....
Φρούτα πάντα είχαμε από τα δέντρα και δε φοβόμαστε να μην έχουν βλαβερά φάρμακα γιατί τότε δεν υπήρχαν τέτοια διαβολεμένα πράγματα,έπιανες το κλαδί και χράπ το φρούτο ζουμερό και γλυκό ήταν στο στόμα σου ,ε καμιά φορά κι άγουρο δεν έχει σημασία ήταν μια λιχουδιά που ξέραμε είχε ημερομηνία λήξης και έτσι μας έπιανε και καμιά βιασύνη μερικές φορές....
Η γιαγιά ήταν νύφη στο χωριό και ήταν από μια κωμόπολη κι έτσι ήταν λίγο πιο κοσμογυρισμένη ,άσε που λέγε και τον καφέ και είχε μεγάλο σουξέ....
Κόσμος πήγαινε και ερχόταν μέχρι και από χωριά διπλανά....
Πόσο γλυκές και όμορφες αναμνήσεις ....θα τις ξετυλίγουμε εδώ μαζί ,με διάφορα μυστικά της γιαγιάς για οτιδήποτε με συμβουλές της με τα παραμύθια της με όλα όσα μου έχουν χαράξει την ψυχή γλυκά και το μυαλό..............